We publiceren updates over de maatregelen rondom de corona-crisis die voor de parochie van toepassing zijn. Dit zijn maatregelen die het Bisdom afkondigt, maar ook maatregelen die het bestuur neemt in de bestrijding van dit virus.

 

 

Bekijk de berichten:

Parochie heilige Augustinus neemt maatregelen (regelmatige update)

Algemeen

Het zijn moeilijke tijden, die we met elkaar moeten doormaken. Pastoor Lebrun deelt op de website van de parochie bemoedigende woorden en gebeden. De kerken zijn op gezette tijden open om een kaarsje op te steken. We hebben tijdens de vorige lockdown de klokken geluid uit solidariteit met elkaar. We blijven letten op elkaar.

Kaarsje op (laten) steken?

Bent u niet in staat om zelf naar buiten te gaan of doet u dat liever niet en wilt u toch een kaarsje branden, stuur dan een email naar augustinuskaarsje@gmail.com. Wij zorgen er voor dat er voor u een kaarsje wordt ontstoken in een van onze kerken of kapellen. Een financiële bijdrage is welkom op rekening NL58 RABO 0154 7929 69 tnv Parochie H. Augustinus of via de GIVT-app: scan de QR-code in dit bericht).

Voor nadere informatie of vragen kunt u bellen met het secretariaat van de parochie 073-5112215. E-mailen kan ook naar secretariaat@augustinus-parochie.nl.

Updates van actuele informatie zijn te vinden op de informatiepagina op de website (nieuws).

Mocht u praktische hulp nodig hebben klik hier of plaats een oproep in de RKK-app. U kunt ook contact opnemen met het secretariaat.

Update 23 januari 2021

Op RKkerk.nl vinden we de volgende berichten nav het instellen van een avondklok:

‘Werkgeversverklaring’

Pastorale beroepskrachten mogen zich met de ‘werkgeversverklaring’ tóch buiten bevinden in de periode van de dag waarin de avondklok geldt, indien dit dringend noodzakelijk is voor pastorale verzorging van gelovigen, bijvoorbeeld wanneer een priester iemand de laatste sacramenten moet toedienen. Deze ‘werkgeversverklaring’ komt beschikbaar voor priesters, diakens, pastoraal werk(st)er en geestelijke verzorgers met een zending van de bisschop. De verklaringen moeten voldoen aan de daaraan door de overheid gestelde voorwaarden en worden verstrekt via de bisdommen. Daarnaast dienen pastorale beroepskrachten steeds wanneer zij zich tijdens de avondklok buiten bevinden de zogenaamde Eigen Verklaring Avondklok bij zich te hebben waarvoor de overheid een model beschikbaar heeft gesteld.

Cantor

Met het oog op de uitzonderlijke situatie van een avondklok die de ernst van de pandemie weergeeft, heeft het de nadrukkelijke voorkeur om de zang tijdens vieringen tot een minimum, liefst tot één cantor te beperken. Het maximum aantal zangers was al eerder vastgesteld op vier en dat blijft het maximum. Teksten die vaak door enkelen gezongen worden kunnen in deze periode door de aanwezigen in plaats daarvan samen gezegd worden. Samenzang door gelovigen tijdens de viering en samen met anderen repeteren vóór de viering was al niet toegestaan en dat blijft zo.

Uitvaarten

De overheid heeft ook bepaald dat met ingang van maandag 25 januari maximaal vijftig personen bij een uitvaart aanwezig mogen zijn. Dit geldt vanaf die dag ook voor kerkelijke uitvaarten. Verder geldt voor alle vieringen onverkort het protocol ‘Kerkelijk leven op anderhalve meter’ met de eerder daarop gemaakte aanvullingen.

Update 12 januari 2021

De regering heeft de lockdown verlengd tot 9 februari 2021. De bisschoppen hebben nav dit besluit aangegeven, dat er geen wijzigingen van toepassing zijn in de maatregelen van 15 december 2020. Zie daarvoor het bericht op de website van het bisdom (klik hier om het te lezen).
Voor onze parochie blijven de maatregelen, die we op 15 december namen, ook ongewijzigd (zie Update 15 december 2020 hieronder).

Update 15 december 2020

Tijdens de lockdown t/m 19 januari 2021 gelden de volgende maatregelen:

  • De Lantaarn en andere zaaltjes zijn gesloten
  • Groepen bestaan uit maximaal 2 personen, zowel binnen als buiten
  • De pastorie is gesloten en alleen telefonisch bereikbaar (zie secretariaat)
  • De bisschoppen geven het dringende advies een mondkapje te dragen tijdens de vieringen, behoudens tijdens het ter Communie gaan
  • De vieringen vanuit de St. Jan Geboorte in Vlijmen worden uitgezonden via live-stream
  • Vieringen op kerstavond zijn niet toegestaan door de bisschoppen. Zie onze update van het schema bij het bericht “Update schema vieringen met Kerstmis”
  • Zie verder het bericht van de bisschoppen: klik hier

Update 1 december 2020

Het is niet langer verplicht een mondkapje te dragen in de kerken. Het mag natuurlijk wel voor uw en onze gezondheid.
Voor dringende vergaderingen is De Lantaarn na overleg met het bestuur beschikbaar, ook voor meer dan 4 deelnemers maar met niet meer deelnemers dan de maximale capaciteit toelaat bij de 1½ meter regel (max. 12 personen).
Verder blijven de maatregelen van 10 oktober van kracht.

Update 18 november 2020

We schakelen terug naar de maatregelen van 10 oktober (zie hieronder).

Update 4 november 2020

De Lantaarn is tot 19 november niet beschikbaar voor groepen groter dan 2 personen. Ook buiten is de groepsgrootte maximaal 2 personen.

Update 10 oktober 2020

De parochie volgt de aanwijzingen van het bisdom op. Dat betekent voor de vieringen:

  • maximaal 30 gelovigen per viering
  • geen samenzang
  • advies om mondkapjes te gebruiken in de kerk

Verder heeft het bestuur maatregelen genomen nav de richtlijnen van de rijksoverheid.
De maatregelen zijn gericht op het zoveel mogelijk beperken van de onderlinge contacten. Daarmee volgen we het beleid van de overheid.

  • Vanaf 15-10-2020 gaat de pastorie Vlijmen weer dicht. Het secretariaat is telefonisch bereikbaar in de ochtend van 9.00 – 12.30 uur van maandag t/m vrijdag. Ingrid werkt vanuit de pastorie, maar fysieke contacten worden tot een minimum beperkt. Als je niet op de pastorie hoeft te zijn, kom dan niet.
  • De Lantaarn blijft beperkt toegankelijk voor steeds maximaal 4 personen (bv. voor een noodzakelijke vergadering).
  • Bijeenkomsten en vergaderingen worden uitgesteld, tenzij dat onvermijdelijk is, maar ook dan geldt: max. 4 personen bij elkaar in een groep.
  • De kerkhofploegen bestaan uit maximaal 4 personen.
  • Vrijwilligers die thuis hun werk voor de parochie kunnen doen worden verzocht voorlopig thuis te werken.
  • En verder: Iedereen houdt zich aan de basisregels: 1,5 m afstand, handen wassen etc. Je kent ze wel.

Het secretariaat heeft alle vrijwilligers via hun contactpersonen van deze maatregelen op de hoogte gesteld.

Ons verzoek: hou je aan deze regels uit respect voor elkaar. Zo blijven we allemaal gezond.

/ actueel, Corona

Live-stream

In verband met de verscherpte maatregelen rondom het Coronavirus zijn er op dit moment maar 30 mensen per viering toegestaan.
Mocht u niet naar de kerk kunnen komen, kunt u de H.Mis ook volgen via live-stream. Klik op de link “Uitzending viering zondag 11.00 uur” op deze website.

/ actueel, Corona

Vanaf 10 oktober 2020: Maximaal 30 aanwezigen in de vieringen

U heeft het vast al vernomen, minister Grapperhaus heeft met de kerken afgesproken dat het aantal aanwezigen bij de vieringen wordt beperkt tot 30 en dat het dragen van mondkapjes in de kerk dringend wordt geadviseerd. Ook samenzang is niet toegestaan.
Inmiddels hebben de bisschoppen het advies van de overheid overgenomen. Lees het advies van de bisschoppen door het klikken op de volgende link: advies bisschoppen.

Dat betekent dat wij u vragen contact op te nemen met het secretariaat (073-5112215) om uw reservering door te geven voor de viering die u wilt bijwonen.

Tegelijkertijd gaan we onderzoeken of we al op korte termijn in staat zijn om de vieringen op zondag uit te zenden via internet (YouTube). Wij houden u daarvan op de hoogte via dit medium, onze website en via onze Facebook-pagina.

Uiteraard betreuren wij deze gang van zaken. Liever treden wij u persoonlijk tegemoet en ontvangen we u persoonlijk en in grotere aantallen in onze kerken, maar wij nemen ook onze verantwoordelijkheid als het gaat om de bestrijding van de corona-virus, dat ons stevig in de greep heeft. Aan u vragen we begrip voor deze maatregelen.

/ actueel, Corona

Beeldenstorm
Wekelijks een woord van de Pastoor in beeld en tekst. 

Voor het filpje klikt u op de afbeelding. 

Hieronder de tekst.

De geschiedenis is nooit alleen van vroeger. De beeldenstorm die we in deze weken meemaken, is daar een bewijs van. Op de lagere school werd ons geleerd dat deze plaats vond in 1566. Heiligenbeelden werden door de “aanhangers van de nieuwe leer” (protestantisme) massaal van hun sokkel gehaald en vernield. Tot koning Filips II het genoeg vond en de hertog van Alva op de opstandelingen afstuurde.

Lees verder (klik hier)
/ actueel, Corona, woordpastoor

“Systemisch” of de dode hoek?

Terwijl ik dit schrijf -na de grote demonstratie op de Dam-  gaat het alleen nog over de fouten die burgemeester Halsema maakte. Begrijpelijk. Maar zo gaat het niet langer over het politiegeweld en de moord op George Floyd, zo gaat het dus niet meer over racisme. Wat me erg verbaasd heeft, is de opstelling van de Amerikaanse president. Waarom deed hij -als leider van de vrije wereld-  niet wat hij had moeten doen: verwijzen naar de gelijke waarde van alle mensen? De enige taal die hij lijkt te kennen is die van intimidatie en machtsvertoon.

Niet zonder reden hoor je in deze discussie de naam van William Wilberforce (1759-1833), de leider van de anti-slavernijbeweging. Al op jonge leeftijd was hij politiek betrokken in het Engeland van de 19e eeuw. Hij bleef dat tot aan zijn pensioen. Toen hij 26 was, bekeerde hij zich tot het christendom. Niet zonder resultaat. Hij wijdde zich toe aan de verbetering van de levensomstandigheden van zijn medemens. Hij zag hoe de arbeiders werden uitgebuit door hun werkgevers, hij zag de verpaupering in de grote steden, de ellendige omstandigheden waarin de gewone mensen moesten overleven. Wilberforce kreeg invloed en gebruikte die tegen de slavenhandel. Hij nam geen blad voor  de mond. Ook al werkten vele politieke partijgenoten hem tegen, door zijn toedoen werd er in 1807 een wet aangenomen die slavenhandel illegaal maakte. Een maand na zijn dood in 1833 was de “Slavery Abolition Act” een feit: alle slaven in het Britse Rijk kregen hun vrijheid terug.

Maar Wilberforce deed meer. Hij wist dat hij zijn doel nooit zou bereiken zonder een tweede doel: de hervorming van de moraal. Proberen een einde te maken aan het kwaad was zinloos als hij niet ook in staat was de waarden van de bevolking te veranderen. Hij moest het Britse volk ervan overtuigen dat er een morele consensus over het onrecht moest komen. In feite zeiden de oude Romeinen het al: “Quid leges sine moribus?” Wat baten wetten als er geen moraal is? Hoe sterker en verhevener de moraal, hoe minder wetten er nodig zijn. Hoe sterker de waarden, hoe minder regels en normen noodzakelijk zijn. Toegepast op dit item: hoe sterker de overtuiging dat elke mens gelijk, – ongeacht ras, kleur, geaardheid-  hoe minder anti-racistische regelgeving nodig is!

U zult wellicht denken: dat geldt toch voor ons niet. Zou het? Als een ander schijnbaar sterk van ons verschilt, zijn onzekerheid en angst niet ver. Racisme zit in de dode hoek. Wie zichzelf ziet als bij uitstek tolerant -een eigenschap waar Nederlanders groot op gaan- reageert gebeten op het verwijt van racisme. Maar laten we eerlijk zijn: wie wit is, heeft al meteen een wit voetje en dus een voetje voor. Op de arbeidsmarkt, de huizenmarkt, in de supermarkt, op het vliegveld: wit heeft altijd de wind mee. Een oneerlijke start? Een verzwegen vooroordeel?

Ik hoor u zeggen: hallo, we hebben toch alle mensen lief? Het probleem met een dode hoek is dat je die niet ziet. Ook niet als ik zelf in de dodehoekspiegel kijk. Ons land is een ex-koloniale, ex-witte ex-wereldmacht. Dit maakt in de spiegel kijken drie keer lastig. Een zelfbeeld koesteren van voorbeeldland, is niet ongevaarlijk. De kans dat de geschiedenis je dan inhaalt, is denkbeeldig. Dat geldt ook voor de kerkgeschiedenis. Reeds nu wonen er in ons land een miljoen migrantenchristenen. Kunnen hun jeugdige vitaliteit en hun gemeenschapszin geen opsteker zijn voor onze verouderde kerk?

Wilberforce geeft te denken, ook zowat twee eeuwen na zijn dood. Zijn verhaal is helder: Laten we met elkaar omgaan als elkaars gelijken. Hoe klonk de gouden regel alweer: “Wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet.”

David Lebrun, pastoor

/ Corona, woordpastoor

Ten oorlog?

Wanneer ik deze column schrijf, is het nog mei. Dit jaar zou m.n. ook de maand mei in het teken hebben gestaan van 75 jaar bevrijding; met als hoogtepunt 4 en 5 mei. Overal stonden er evenementen op het programma: herdenkingen, festivals, concerten, symposia, bezoeken aan plaatsen waar destijds een belangrijke slag is geleverd,…Sommige gebeurtenissen zijn toch doorgegaan en waren digitaal te volgen. Veel is echter afgelast. In dagbladen en tijdschriften lazen we in de afgelopen meimaand wel nog tal van intervieuws en reportages. Op televisie werden de dodenherdenking en de bevrijding passend herdacht; met een beklijvende toespraak van koning Willem-Alexander.

En toch, de viering van 75 jaar bevrijding werd ergens ook overschaduwd door die ene gedachte die natuurlijk niemand hardop uitspreekt maar die wel leeft: de bevrijding van corona interesseert me op dit moment meer. En dat terwijl iedereen weet dat de vergelijking niet alleen mankt loopt maar ook onkies is. Deze vergelijking stoot terecht op verontwaardigde reacties. Het virus is niet te vergelijken met een oorlog. Schaam je! Toch valt het me op dat het voortdurend gebeurt in onze taal- en woordkeuze. Zelden hoor je er iemand tegen in opstand komen.

Op televisie bespeur ik het dagelijks in het programma “Frontberichten”. Wellicht heeft u wellicht iets van dat programma meegekregen. Nederlanders met een  beroep in de zorg of verpleging delen hun ervaring. Via website word je aangemoedigd “jouw frontbericht” te plaatsen. Op diezelfde site lees ik: “Tienduizenden Nederlanders met cruciale beroepen staan op dit moment aan de frontlinie.” Dit soort woordgebruik bespeur ik vaker. Wanneer ik lees over “de strijd aanbinden met alle mogelijke wapens”, “de afdeling intensieve zorgen is een slagveld” en “we gaan deze oorlog winnen”. Het mag duidelijk zijn: sinds de uitbraak van corona komen er nogal wat oorlogsmetaforen voorbij.

Kan dat wel? Mag dat wel? Is dat geen belediging voor al die mensen die een oorlog overleefden en de trauma’s al jaren met zich meedragen? Hoe respectvol is dat tegenover mensen die bijvoorbeeld in Syrië of waar dan ook moeten lijden onder de terreur van een dictatoriaal regime, nauwelijks eten en drinken hebben? Hoe erg corona ook mag zijn, we leven nog altijd in gezegende omstandigheden: er vliegen geen bommenwerpers over en we hoeven niet bang te zijn om te worden gearresteerd om onze mening. Als we even de straat ingaan, wachten er echt geen schutters om de hoek.

Het valt me ook op dat we in de media bij de herdenkingen terughoudendheid betrachten in het maken met oorlogsbeeldspraak. Daarbuiten grijpen we er heel gemakkelijk naar en voelen de ongepastheid ervan niet altijd aan.

Bovendien: maken we geen denkfout wanneer we het virus gaan zien als een bedreigende of vernietigende vijand? Kan een virus ervoor kiezen om vernietigend te zijn? Heeft een virus dan een vrije wil? Al eeuwen geldt de gezonde stelregel: “Alleen wetens en willens kan iemand kiezen voor een moreel kwaad”. Een virus is niet iemand en kan dan ook geen wil of verstand worden toebedacht. Het virus ontmenselijkt zijn slachtoffers niet en handelt niet vanuit wrede onmenselijkheid. Dat laatste doen alleen mensen. Het virus kan meedogenloos lijken maar het weet helemaal niet wat mededogen is. Wij mensen weten dat wel. En als het goed is, bejegenen we zo elkaar.

Laten we niet alleen zorgvuldig omgaan met elkaar maar ook met de woorden en de vergelijkingen die we gebruiken. Dit is geen oorlog, geen bezetting. Er zijn geen misdadigers. Geen fronten of wapens. Waar die wel zijn, dient dat te worden benoemd, ook met heldere woorden! Waar echt oorlog heerst, dient dat aan het licht te worden gebracht en is een vreedzame ontmanteling geboden. Gelukkig leven wij hier in vrede.

David Lebrun, pastoor parochie H. Augustinus

/ Corona, woordpastoor

Corona en Florence Nightingale

Voor een videoboodschap van de pastoor over ‘Corona en Florence Nightingale’ klikt u op de foto.

Of lees onderstaand de tekst:

“The lady with the lamp” en corona

Sinds de coronacrisis is de waardering voor het werk van verpleegkundigen gestegen. Terecht. Ik vind het dan ook heel sprekend dat de 200ste verjaardag van Florence Nightingale precies in die tijd viel.

Florence Nightingale. We kennen haar als “The lady with the lamp”, de verpleegster die met een lantaarn in de hand de ronde deed langs de gewonde soldaten. Vorige week was het precies 200 jaar geleden dat ze werd geboren te Firenze (Florence). Naar die Italiaanse stad werd ze dan ook genoemd. Toen Florence één was, keert het gezin terug naar Engeland. In een welstellende familie groeit ze op. Met alle mogelijkheden van dien maar ook met alle beperkingen, eigen aan het Victoriaanse Engeland van de 19de eeuw. Haar verlangen om verpleegster te worden, ziet ze als een roeping van God maar haar ouders gaan hier aanvankelijk niet in mee. Florence is echter niet te houden. Als jong meisje verzorgt zij de zieken wanneer Engeland getroffen wordt door een griepepidemie. De beweging van barmhartigheid die ze leert kennen bij de Zusters van Vincentius laat haar niet meer los. Ze weet zich door God geroepen om Zijn barmhartigheid handen en voeten te geven. Deze religieuze aspiratie koppelt ze wel aan onderzoek en sociale actie. Christenen moeten volgens Nightingale alles in het werk zetten om o.a. door wetenschappelijk onderzoek de sociale uitdagingen aan te gaan.

Sociale uitdagingen zijn er genoeg in die 19de eeuw. Als tijdgenoot van Charles Dickens, herkent ze zich in zijn scherpe verwoording van de armoede in die dagen: “Eén van de ergste gezichten die ik ken in Londen zijn de kinderen die er rondsluipen, die in manden slapen, vechten voor het afval…”. Londen was in die dagen een plek van extreme rijkdom maar ook van mensonterende ellende. Charles Dickens schrijft dan ook treffend over “de sukkelaars die Londen binnen zwierven en die vermoeid en met zere voeten angstig opkeken naar die grote stad die voor hen lag, alsof ze voorvoelden dat hun ellende daar zou zijn als een waterdruppel in de zee of een zandkorrel op het strand. Ze liepen voort, alsmaar dieper in elkaar gedoken. Als voer voor de kerkhoven, de gevangenissen, de koorts, de waanzin, de dood.” Het greep Florence Nightingale aan. Ze kon niet wegkijken. Ze voelde zich geroepen om er iets aan te doen. Ondanks de overweldigende ellende, wilde ze hoop bieden. En dat deed ze. Dichtbij maar ook veraf. Zo trok zij tijdens de Krimoorlog met 38 verpleegsters naar Scutari in Turkije waar ze de gewonde soldaten verzorgde maar vooral ook bijdroeg aan de verbetering van de verpleging. Hiertoe zette ze de wetenschap in, de wiskunde, de statistiek met name. Ze was niet bang om naar de overheid te stappen en ze maakte met diagrammen duidelijk dat de meerderheid van de Britse soldaten in de Krimoorlog niet was bezweken aan oorlogswonden maar wel aan koorts, cholera, dysenterie, scheurbuik,…Had dat niet voorkomen kunnen worden? Kortom: het zeemzoete beeld van Nightingale als de verpleegster die met een lantaarn in de hand ’s avonds de ronde deed langs de gewonde soldaten, is maar de halve waarheid. Ze was vooral ook een intelligente vrouw die de wetenschap wilde inschakelen om sociale hervormingen door te voeren. Florence Nightingale was dus niet alleen “the lady with the lamp” maar evenzeer “the lady with the brains”. Haar gedachtegoed werd de basis van de moderne verpleegkunde, met daarbij het belang van hygiëne (handen wassen) en infectiebeheersing. Kan het relevanter in de huidige strijd tegen corona?

“The lady with the lamp”. Ze stond er, bleef op haar post en wees in vaak onmogelijke omstandigheden de weg. In deze meimaand wijst ook een andere “Lady” ons de weg. Maria. Bij Haar is te vinden wat een lamp verspreidt: licht, veiligheid, warmte, een weg om te gaan. Welke mens heeft daar geen nood aan?  

Ook al zijn er in deze meimaand geen mariabedevaarten door het  coronavirus, ook al gaat het er nu anders aan toe bij de Zoete Moeder in Den Bosch maar ook in Elshout, Oirschot, Kevelaer, Lourdes,…de liefde voor deze “Lady” is te groot om zich te laten kooien. Overal branden er bij haar beeld dan ook kaarsjes. Ook in onze kerken van Vlijmen, Haarsteeg, Nieuwkuijk en in de kapel op de Vliedberg, meer dan ooit. Alsof mensen aanvoelen: Maria ziet ons, begrijpt ons. Bij haar is er houvast, troost. Voor wie roept, voor wie bidt is Zij een hand die nooit loslaat. Zij toont ons de vrucht van haar schoot, Jezus, Gods Woord. Gods Woord, dan hoor ik als vanzelf die psalm die zingt: “Uw woord is een lamp voor mijn voeten, een licht op mijn pad.” Een lamp…”The lady with the lamp”.

Moge dat vriendelijk licht ons nooit ontbreken maar ons vergezellen op onze levensweg. Zoals Florence Nightingale, nodigt het ons uit om te worden: mens voor de mensen, herder als God.

David Lebrun, pastoor parochie heilige Augustinus

/ Corona, woordpastoor

Parochie heilige Augustinus maakt een “deurpraatje”

Vlijmen, 11 mei 2020

Vorige week gingen de vrijwilligers  van de werkgroep  VOB (vrijwilligers op bezoek) op pad om bij parochianen een praatje aan deur te maken. Op advies van Pastoor Lebrun is een zestigtal oudere parochianen bezocht, die in deze Coronatijd als kwetsbare groep wordt gezien. Vooral alleenstaanden zijn nu vele uren alleen thuis en bij een aantal is het noodlot ook toegeslagen. Dat verdient aandacht van parochie heilige Augustinus. Met de overhandiging van een cadeautasje werd een bemoedigingstekst en een gebed van pastoor  Lebrun uitgereikt. In het tasje zat ook een heerlijk doosje thee met de tekst: Het is geen doei of dag, maar tot ziens met een glimlach. De parochie spreekt de wens uit om op deze wijze met elkaar verbonden te blijven. 

Werkgroep VOB

Vrijwilligers op Bezoek is een initiatief van  parochie heilige Augustinus, in Vlijmen, Haarsteeg,  Nieuwkuijk en op De Vliedberg. VOB bestaat al ruim drie jaar 

Doel:  Op bezoek gaan bij parochianen, die heel wat uren per dag alleen zijn en behoefte hebben aan een contactmoment.

Spreekt het u aan en zou u meer informatie willen hebben?

Neem dan gerust contact op met het secretariaat van de parochie heilige Augustinus; iedere doordeweekse ochtend bereikbaar tel:   073-5112215 of per mail secretariaat@augustinus-parochie.nl  In Coronatijd op de dinsdag- en vrijdagmorgen.

/ actueel, Corona

De wereld na corona


Voor een videoboodschap van de pastoor over ‘De wereld na corona,’ klikt u op de afbeelding.

 

of lees onderstaande tekst van de boodschap:

De wereld na Corona?  

De “exit-strategie” is begonnen. Voetje voor voetje, in de hoop niet te struikelen. Er komt gelukkig wat zicht op een leven na corona. Hoe zal die wereld in dat “nieuwe normaal” er uit zien?

De laatste tijd hoorde ik daar met regelmaat  mensen over speculeren en dromen. Soms bevlogen en idealistisch. Dat is mooi. De mensheid kan best wat idealen gebruiken. Tevens heb ik de indruk dat velen gewoon vasthangen in gedachten die ze al lang hebben en die ze nu -kost wat kost- aan de man willen brengen. Volgens de ecologisten heeft moeder aarde ervoor gekozen onze levensstijl te “resetten”. Dus zullen we voortaan milieubewuster gaan leven. Christendemocraten zien de tijd rijp voor hechtere gemeenschappen. Dus bouwen we in de wereld na corona bouwen als vanzelf meer aan gemeenschapszin. Nationalisten en populisten zetten in op het belang van eigen volk en natie. Weg met die internationale solidariteit. Weg met Europa. Herstel van eigen land en natie staan voorop. Sommige gelovigen zien Covid-19 als een vingerwijzing van God. Dus: we gaan massaal het geloof herontdekken. Stil maar wacht maar, de kerken weer vol. Het wordt nog aanschuiven voor de kerkdeur met die anderhalve meter.

Ik kan zo nog een tijdje doorgaan. Er zitten zeker nobele gedachten bij. Echter, wie enkel de ideeën verkondigt die hij of zij al lang koesterde, zal wellicht geen grootse revolutie ontketenen. Wanneer iedereen als volleerde marktkramer zijn eigen producten aanprijst, wordt de grens tussen ideaal en opportuniteit flinterdun. Ideologische blindheid? Of doet het virus ons excelleren in wensdenken?

Betekent corona nu het einde van de neoliberale samenleving? Gaan we voortaan twee keer nadenken vooraleer we het vliegtuig nemen naar de Turkse Rivièra of de Spaanse Costa’s? Nee. We gaan echt niet zomaar afrekenen met het systeem waar we al jaren aan verknocht zijn. Zo is na de bankencrisis van 2008 onze hebzucht ook niet afgenomen. We begrijpen nu wel beter hoe de markt werkt. Daarom is het te hopen dat Covid-19 ons zal leren welke beroepsgroepen onmisbaar zijn in onze samenleving. Verplegers, zorgpersoneel, onderwijzers, politiemensen,…Ironisch genoeg zijn precies zij de afgelopen jaren gekort!

De wereld na corona? Ik geloof niet in een grootse revolutionaire verandering. Beide voeten op de grond. Realisme geboden.  Luchtkastelen bouwen helpt de samenleving niet verder. Tevens niet cynisch worden maar gelovig blijven. Vraag is dan: wie helpt ons om én realistisch én gelovig te blijven? Misschien wel de Prediker.

De boekrol Prediker uit het oude testament is de feestrol voor het joodse loofhuttenfeest. Aangeraden wordt om dit boekje dan ook vanuit een loofhut te lezen. Niet letterlijk maar figuurlijk. Anders gezegd: bekijk de wereld en het leven vanop een afstand. Prediker beseft dat het leven ook zonder hem gewoon verder gaat. Het is een ervaring die ook ons ongewild en ongevraagd kan overkomen zoals bij ziekte, tegenslag, zoals nu bij corona. “Vanuit zijn loofhut” horen we de Prediker verder mijmeren. Het lijkt wel of hij achter al ons harde werken grote vraagtekens zet. Het meeste van wat we doen is volgens hem vergeefse arbeid en de dood is het einde van al ons zwoegen en jagen. Alles is ijdelheid, najagen van wind. Wat stelt het allemaal voor?

Hier worden we niet vrolijker van! Toch vervalt de nuchtere Prediker niet in cynisme. Gaandeweg valt alles op zijn plek. Je komt ook zelf weer op je plek. Je vindt je als mens terug in het grote geheel. Je leert aanvaarden dat we geen goden zijn. Ook al doen we vaak alsof, ook al richten we de wereld in naar onze maatstaven, uiteindelijk hebben we niets in onze hand. Wat een realisme!

De Prediker brengt ons ook op onze plaats voor God. God weet van oorsprong, zin en doel van ons leven. Die wetenschap mag ons genoeg zijn en vertrouwen geven. Ons leven is in Zijn hand. Aan ons de kunst om gewoon elke dag het leven uit Zijn hand te ontvangen en ervan te genieten. Aan ons om levensvreugde en arbeidsvreugde te scheppen, los van het uiteindelijke resultaat. Moeilijk voor mensen als wij die zo functioneel en resultaatgericht denken. Gewoon dankbaar en verwonderd beleven wat ik op dit moment kan en mag. Niet pas beseffen hoe rijk je was als het te laat is.

De Prediker. Hij leert ons én realistisch én gelovig te zijn. Het kan samengaan. Voeten op de grond en toch Zijn Naam belijden. In de realiteit van het alledaagse weet hij zich geborgen in Gods hand. Hij leeft onbezorgd en juist daardoor heeft hij beide handen vrij om voor elk ander te zorgen. Als een gezegend mens doen wat je hand vindt te doen, kan het mooier?  “Zaai van de morgen tot de avond. Laat je hand niet rusten.” (Prediker 11, 6)

Met de Prediker vanuit “de loofhut” de wereld na corona vormgeven. Het voorkomt dat we luchtkastelen bouwen. Het helpt ons én realistisch én gelovig te blijven. Ook op 1,5 meter afstand van elkaar.

David Lebrun, pastoor parochie heilige Augustinus

/ Corona, woordpastoor

V1, Corona, stilte.

Voor een videoboodschap van de pastoor over ‘V1, Corona, stilte.’, klikt u op de afbeelding.

Dodenherdenking in corona-tijd. Anders dan voorgaande jaren. Normaal komen we dan op de avond van 4 mei met burgemeester of wethouder, parochianen, gilden, scouting,…samen in de Vlijmense kerk. Er wordt gebeden, gezongen, voorgelezen uit de Schrift, kinderen dragen gedichten voor en de pastoor verzorgt een woord ter overweging. The Last Post en het Wilhelmus klinken. Een mooi gebruik, ooit in het leven geroepen door wijlen pastoor Goedhart en al jaren ondersteund door de werkgroep Nationale Feestdagen Vlijmen.

Wellicht had ik dit jaar iets gezegd over de V.1’s die 75 jaar geleden de nodige ravage hebben aangericht. “Elke dag angst”, zo heet het boek dat onlangs verscheen over Vlijmen en de V.1-vliegende bommen. Zoals bekend betekende de bevrijding van de Oostelijke Langstraat in november 1944 nog lang geen verblijding. Zeker niet voor Vlijmen dat in volle frontlinie lag. Dagelijks werden door de bezetter ten noorden van de Maas talloze “vliegende bommen” richting Antwerpen gelanceerd. Vier V.1’s kwamen neer in de bebouwde kom van Vlijmen met als droevig resultaat: 28 mensenlevens, talloze gewonden, tientallen verwoeste huizen…”De V.1’s zitten in het DNA van de oude Vlijmenaren”, zegt de auteur van genoemd boek. Ik kan dit alleen maar beamen. Wat een angst hebben de mensen toen gehad! Elke dag hield men zijn adem in voor dit geheime wapen van de bezetter dat zomaar naar willekeur verwoesting en dood kon zaaien.

Terug naar de dodenherdenking op 4 mei. Na de kerkdienst gaan we onder het luiden van de klok gezamenlijk naar het monument op het plantsoen Catharinastraat/Korte Heistraat. Om 20. 00 uur is het er stil! Die twee minuten stilte. Bijzonder, elk jaar opnieuw. Samen zwijgen! Al die stille mensen die juist door te zwijgen één geheel vormen. Een vorm van communicatie die onvervangbaar is.

Het doet me denken aan het gedicht “Ziekenbezoek” van Judith Herzberg.  
“Mijn vader had een lang uur zitten zwijgen bij mijn bed. Toen hij zijn hoed had opgezet zei ik: nou dit gesprek is makkelijk te resumeren.
Nee, zei hij, nee toch niet, je moet het maar eens proberen.” Een vader die zwijgend aan het ziekbed van zijn dochter zit, omdat praten iets zou kapot maken dat het zwijgen juist intact laat.

Zwijgen. Stil zijn. Het getuigt van respect. Het laat heel wat woorden kunnen verprutsen. Ook vandaag, nu er “elke dag angst” heerst, niet voor verwoestende V.1’s maar voor een virus dat ook zomaar kan toeslaan en naar willekeur dood en verdriet zaait. Hoeveel mensen werden er niet door getroffen? Hoe velen konden van hun dierbare geen afscheid nemen zoals ze dat zouden willen? Er is pijn, onmacht, verdriet! Moet het nu zo? Waarom toch? Op zulke momenten zijn er geen woorden. In stilte ben je dan het meest nabij.

Het brengt mij bij de man Job uit de bijbel. Een vroom, welgesteld man die het voor de wind gaat. Dan slaat  opeens het noodlot toe. Hij raakt alles kwijt: zijn gezin, zijn rijkdom, zijn gezondheid. Ook zijn geloof wordt beproefd. Zijn vrienden komen bij hem. En dan staat er die mooie zin: “Zeven dagen en zeven nachten zaten ze bij hem op de grond zonder één woord te zeggen, want ze zagen hoe groot zijn lijden was.” (Job 2, 13) De vrienden zwijgen, zijn stil. Zeven dagen en zeven nachten. Dan wordt de stilte verbroken. En onmiddellijk gaat het goed mis. Ze beginnen op hem in te preken, hoofdstukken lang. Zij willen het lijden dat Job treft verklaren. Hij zal wel iets misdaan hebben. God zal hem niet zonder reden straffen. Die ellende, hij zal ze wel ergens aan te danken hebben. Job verzet zich met man en macht tegen zijn prekerig vriendenclubje. Op een bepaald moment vindt God het genoeg. Hij neemt het op voor de lijdende Job en snoert die vrienden de mond. ”Jullie hebben van Mij niet zo’n zuiver beeld gegeven als mijn dienaar Job.” (Job 42, 7)

Wanneer het kwaad goede mensen treft, is stilte geboden want woorden kunnen niet alleen nabijheid maar ook afstand bewerkstelligen. Ze kunnen soms helen, vaak ook kwetsen. Ze kunnen respectvol maar ook respectloos zijn. Ze kunnen iets van God in beeld brengen maar Hem ook verduisteren.

Wellicht verklaart dat waarom die twee minuten stilte bij Dodenherdenking zo bijzonder zijn. Stil omdat praten iets kapot zou maken dat het zwijgen juist intact laat. Al die stille mensen die juist door te zwijgen één zijn. Een onvervangbare vorm van communicatie, ook in tijden van ‘social distancing’.

David Lebrun, pastoor parochie heilige Augustinus

/ Corona, woordpastoor